میدونی چرا دیگه با هم بحثمون نمیشه و هیچ اختلاف نظری نداریم؟ چون ازت ناامید شدم.

اون وقت ها مثل درخت ها زنده بودیم برگهامون زرد میشد سبز میشد الان نهال آپارتمانی هستیم؛ همیشه سبز اما پلاستیکی و مصنوعی! به نظرت این بهار همیشگی قابل افتخاره؟

گفت اولویت اخلاقیت چیه؛ بعد گفت نزدیکترین دوستهات به چه ویژگی ای میشناسنت؛ پرسیدم ببخشید فکر نمیکنید از یه مصاحبه کاری داره تبدیل میشه به جلسه مشاوره ؟ لبخند زد گفت همه پرسنل با این سوالها فیلتر شدن.لذت بردم از مصاحبت با یه کارفرمای خوش فکر:)

گفت وقتی می پرسم خوبی و تو میگی خوبم میترسم؛ اینجور وقتا انقدر حالت بده که از حرف زدن ناامید شدی:)

خنده پهن شد رو لبم؛ از شادی اینکه من رو خوب بلد بود.

ساعت دو و نیم شب داریم با هم از شبکه یک راز بقا تماشا میکنیم و به میمونها می خندیم؛ ناظر پخش شبکه احتمالا خودش خوابه :) الان دلم میخواد زمان نگه دارم که صدای خنده اش قطع نشه.

فقیر و غنی بودن بیش از اینکه به پشتوانه مالی مربوط باشه منشعب از فرهنگ ماست. چه بسا هزینه هایی میکنیم بسیار لوکس و گران تا در پس اون آسیب هایی که به خاطر فقر دیدیم جبران کنیم اما به اکران عمومی گره های روحی ترمیم نشده تبدیل میشه و لو میریم.

از یکی میپرسن دلیل طلاق چیه؟ جواب میده ازدواج! این لطیفه بی مزه درباره روابط صحت داره. روابط ما خراب میشه چون زیاد نزدیک میشیم؛ در جای مناسب ایستادن راز دوام هست.همون که بوبن میگه زیاد نزدیک میسوزیم زیاد دور یخ میزنیم...

*عنوان از کریستین بوبن

این بخش از آهنگ ترجمه ی اسم مریم است برایم.

گفت دخترجون این شال هیچ وقت دور ننداز حتی اگر کهنه شد. با هر گره ش یه ذکر گفتم.

به دستهاش نگاه کردم؛ گرم بود.

اوایل در پیچ و خم کوه اگر سگی می دیدیم گوشه ای صبر میکردیم تا یکی عبور کند و ما هم جرئت کنیم مسیر را طی کنیم.حالا ما راهمان را می رویم سگ ها هم از کنارمان رد میشوند.چاره دیگری نداشتیم. گاهی چاره ای نداشتن خودش یک راه چاره ست.

گفت ۲۶ سالگی خودم رو یادم نیست.

گفتم من یادمه؛ اولین بار ۲۶ ساله بودین که دیدمتون.

اولین بار که دیدمش یه سوالی پرسید گفتم دیگه محاله تحمل کنم ببینمش اما حالا سالهاست که می بینمش و اشتیاق دارم برای دیدنش.

قدرت یعنی ترمیم کردن زخم ها و آسیب های خودت رو بلد باشی.

یعنی بلد باشی از خودت مراقبت کنی و در قبال خودت مسئولانه برخورد کنی.

همه ی رفتارهای دیگران رو برای خودم معنی نکنم،ارزش گذاری خوب و بد نکنم.

دقت نکنم از برخوردهای ساده معنی استخراج کنم.هیچ کس از تحلیل های ما خبر نداره مگر اینکه شفاف درباره ش صحبت کنیم.

صادق که باشی متوجه میشی هیچ کس جز جهل خودت بهت آسیب نمیزنه.

دیگران فقط وسیله هستند، ما از خودمون لطمه میخوریم.

در یک سنی عشق همه چیز است اما کمی بعدتر محاسبات تغییر میکند.

بعدتر هیچ ویژگی ای چنان اغراق شده ستایش نمیشود که همه چیز باشد، خیلی ها را دوست داریم اما آن را که دوست تر داریم آگاه تر و قابل اعتمادتر است و فضائلی دارد که گره گشاست در هر تنش و پیچِ تندی.فضائلی که بخشی از آن مهارت های تداوم رابطه ست.